بسْم الله الرّحمن الرّحيم

اميرالمؤمنين علي عليه السلام فرمودند:

روزي من و فاطمه نزد رسول خدا (ص) رفتيم. پيامبر سخت مي گريست. من گفتم: پدر و مادرم فداي شما باد، چرا گريه مي كنيد؟

رسول خدا فرمود: در شب معراج زن هايي از امت خود را ديدم كه در عذاب شديدي بودند. از ديدن وضع آنها بسيار اندوهگين شده ام.

فاطمه (س) عرض كرد: پدر جان عمل آن زنان چه بود كه به عذاب مبتلا شده بودند؟

رسول خدا فرمود: زني را به موهايش آويخته بودند و مغز سرش در آتش مي جوشيد.  او در دنيا موي خود را از مردان نمي پوشانده. زني را به زبانش آويخته بودند و آب جوش در حلقش مي ريختند. او در دنيا شوهرش را اذيت مي كرده. زني را با پا در تنوري از آتش آويخته بودند چرا كه بدون اجازه شوهر از خانه اش بيرون مي رفته. زني گوشت خودش را مي خورد و در زير پايش آتش برافروخته بودند. او در دنيا خود را براي مردان زينت مي داده است. دست هاي زني را به پاهايش بسته بودند و مارها و عقرب ها بر او مسلط بودند. او در دنيا طهارت را مراعات نمي كرده و نماز را خوار مي شمرده است. زني كور و كر و لال در تابوتي از آتش بود و مغز سرش از بيني اش خارج مي شد و بدنش از جزام و برص پاره پاره شده بود. او از زنا بچه دار شده و بچه را به شوهرش نسبت مي داده است. زني گوشت تن خود را با قيچي پاره پاره مي كرد. او در دنيا خود را در اختيار مردان قرار مي داده است. زني صورت و بدنش در آتش بود و روده هاي خود را مي خورد. او در دنيا براي زنا وساطت مي كرده. زني سرش چون خوك و بدنش چون خر بود و هزاران هزار از انواع عذاب بر او مي باريد. او زني بوده سخن چين و دروغ پرداز. زني به صورت سگ بود و آتش از دهانش خارج مي شد و ملائكه با گرزهاي آتشين بر سرش مي كو فتند. او در دنيا زني بوده آوازه خوان و حسود. آنگاه رسول خدا فرمود:

« وای بر آن زنی که شوهرش از او خشمگین باشد و خوشا به حال آن زنی که شوهرش از او راضی باشد. »

منبع:« بحارالانوار، ج ۱۰۳، ص ۲۴۵، ح ۲۴ »